ارث!

یک هفته و یک روز از دیماه گذشت و من در چله درد معده ام هنوز سردرگمم! دوبار پزشک عمومی، دوبار فوق تخصص گوارش بدون اینکه جرات آندوسکپی و کلونوسکپی پیدا کنم! تمام امیدم این بود که بگویند فلان چیز را بخور و از آن یکی پرهیز کن همه چیز درست می شود ولی هیچکدام هیچ چیز نگفتند! این آخری البته پرسید سابقه سرطان معده و ...در خانواده داشته ای یا نه که من گفتم نه! و درست نمی دانم مرگ مادرم از دیابتی بود که سالها با آن دست و پنجه نرم میکرد یا از معده اش! حالا در گرگ و میش ذهنم که جستجو می کنم می گویم نکند آن ورم و کبودی شکم مادرم در دم واپسین از همین موضوع بوده و کسی چیزی نفهمید! و همین شک و تردیدها، ترسم را از انجام آزمایشی که آن دو می خواهند بیشتر کرده و با خودم می گویم نکند سرطان معده داشته باشم و نمی دانم و سهم من از ارث شاید همین بوده باشد و بس!

دوباره!

دیماه شروع شد و من پیش از این هیچ ماه خاصی را در این ایام به خاطر ندارم! شاید تمام روز و ماه هایم تابحال پوچ و به یادنماندنی بوده است چه می دانم! زیستن به امید یک لحظه خوشی در زمانی نامعلوم شاید تمام خواستم از زندگی است و آن یک لحظه اینقدر کوتاه و کم فروغ است که گویا تمام این سالها را در تاریکی غاری متروک و دور از روشنایی آفتاب به سرآورده و به اینجا رسانده ام! چهل یلدا چهل زایش خورشید هم نتوانست پرتو نوری همیشه بر من بتاباند و از این افسردگی و پژمردگی نجاتم دهد و در این سراشیبی رو به هیچ و نیستی دیگر امیدی به هیچ دستی ندارم که از سقوط بازم دارد و شروعی دوباره را نوید دهد...