سرکار خبری نیست؛ شاید این چن روز رو نیام؛ برنامه ِ خاصی ندارم؛ مسافرت که فعلا رفتم و اومدم؛ عقلم به جایی نمیرسه که چجوری بگذرونم؛ اگه تو خونه بخام بمونم و لم بدم رو مبل و جلو تی وی؛ که این سرکار اومدن از اون بهتره به نظرم؛ کوه و طبیعتم چون‌ پا ندارم؛ شاید یکی دو روز دیگه برم؛ مثلا دوشنبه رو؛ که هم این هفته ِ دلگیر رو از وسط به دو نیم تقسیم کنه؛ و هم گذشت این روزها رو با این وضع بیکاری و خلوتی؛ راحت تر. سفر رفتن تو این شلوغی که همه تو هول ولا هستن باب میلم نیست؛ من آدم خلوت پسندی ام؛ اگر نخام‌ بگم جامعه گریزم. بر خلاف تصورم هوای تهران هم خنکه و اون گرمایی که انتظارشو داشتم رو نداره؛ خب همینم باعث میشه که نخام برم کوه فعلا. شایر بهتر باشه این تعطیلات چارده روزه رو از اول سال بردارن کلا...