افطار کردم؛ به وقت نیم روز؛ هوا؛ هوای خواب و خانه ماندن نیست؛ اما اراده محکمی می خواهد از لمیدن دست شستن. با این حساب؛ از پنجرهِ گشوده به روی شمال؛ تن ِ کوه را در خواب و خیال؛ به بالا طی میکنم و کنار چشمه سار؛ آرام میگیرم. از این آرزو نوردی های مجازی هم می شود کمک گرفت گاهی که دستمان کوتاه است از دامن ِ وصال...