ساعتها و ثانیه ها را به بند تقویم کشیده ایم؛

ما آدمیان.

اینها رها در دست باد؛

میلیون ها بار به دور خورشید چرخیده بودند از ازل.

همراه زمینی که سرگردان است در میانه ِ آسمان.

آسمان که هفتم و هشتم نمی شناسد.

گُم است شمارگانش در میان فضا و زمان.

برای من که تنها مانده ام در همهمه آدمیان؛

چه فرقی دارد که کدام کهکشان؛ 

همسایه است با کدامین ستارگان...