شادی هر دمم تویی

غصه و ماتمم تویی

ناله هر شبم تویی

سردی و هم تبم تویی

از همه بیش و کم کنار

خود؛ همه بیش و کم تویی

آنکه زند به دست غم

تیشه به ریشه ام تویی

می نخورم در همه عمر

تا ز لبت خورده ام

می چه خورم بعد از این؛

دُرد همیشه ام تویی...