در پناه صخره و سنگ اگر خانه ام بود؛ در کنار گل و سبزه و علف؛ و جویباری که همیشه جاری است در آستان خانه ام؛ و تو تنها ساکن آنجا بودی با من؛ که تنها ترین عاشق این جهانم؛ و من هر روز و هر ساعت از ستایش چشمانت سیر نمیشدم. از پرستش نگاه تو که عشق را؛ زندگی را  و هرچه خوبی را؛ با خود به همراه دارد...