بیدار شدم؛ با اینکه برای دوباره خزیدن زیر لحاف صبحگاهی جمعه بیست و سوم اردیبهشت؛ ساعت گوشی را یکبار خاموش کردم؛ ولی قرارم با خودم و کوه و دیگران از خواب شیرین صبح مهم تر بود و لاجرم با اکراه آن خود ِ درونم که راحت طلبی و چشم پوشی جزو کارهای همیشگی اش است را به کناری هل داده راهم را از آن میان به سوی کوه گشودم...