نمی دونم خودم این تصور فانتزی رو ایجاد گردم که یه آدم مرفه و بی درد به نظر میام یا اون عزیزانی که مطالب وبلاگ رو میخونن اینطوری برداشت میکنن و گاهی کامنتایی میدن که خودمم شک میکنم به خودم و نوشته هام که چجوری دارم‌ خودم رو معرفی میکنم که چنین بازخوردی داشته! جهت تنویر افکار عمومی باید عرض کنم که منم یکی هستم مثل بقیه مردمان ساکن در این سرزمین؛ محتاج و درمانده نیستم ولی خرپول و جدابافته هم نیستم. از داشته های اولیه برای زندگی برخوردارم ولی مگر نفس و ذات آدم اجازه قناعت و سازش با داشته ها را می دهد که من هم بدون آرزو و خواهش های رنگارنگ نشسته در کنج آرامم به سر برم زندگانی را...پس گاهی اینجا از آرزوها و خواستنی ها می نویسم و لزوما تمام آنها را ندارم و مالکش نیستم...پس چه خوب بود که تصوراتمون از هم یکمی نزدیک به واقعیت بود...