یاد بگیریم که رویش و مرگ دوستان دیرینند و از بی حوصلگی ها وقتی به طراوت آب و چشمه و آبشار پناه می برم؛ بیشتر از پیش درک می کنم که این جهان را برای رفتن ساخته اند و باید که جاری بود چون رود! و همچون چشمه و درخت مهربان بود با آسمان و پرندگان و چگونه می توان که چنین نبود وقتی که در آغوش پر مهر کوهستان غنوده ای...