اگه بتونم از جو نوشته های وبلاگی دم عید دست و مغزم رو نجات بدم. اصلا نمیخام برای سال صفر دویی که در پیش است هدف و آمال و آرزو ردیف کرده از موجودی موهوم به نام خدا هم رسیدن به آنها را طلب کنم. باید به خودم یادآوری کنم که زمان هیچ آغاز و پایانی ندارد و امسال و پارسال فقط یک نام خالی است که ما انسانهای بیچاره برای دلخوشی از گذشتن بخشی از آن و نزدیک شدن به ایستگاه ِ پایانی روی قطار عمر گذاشته ایم و بس...