با اینکه می دونیم زمین میلیاردها آدم مثل ما رو قبلا کشته و خورده است! بازهم دست به آسمان بلند می کنیم و آرزو می کنیم تا که شاید او راهی برای نجات ما از دست خانه ای که در نهایت مدفنمان خوهد شد؛ بیابد...اما دریغ که نه هیولای سیری ناپذیر طبیعت تغییر عادت خواهد داد و نه از آسمان کاری برای ما ساخته است! با این همه از وحشت ِ هجوم ترس ِ باز هم از پنجره آسمان امید نجاتمان هست...