سنگاي آهني متخلخلي كه هر كدوم يه شكلي و يه جور خاصي بودن يادم رفته و جا موندن خونه ميزبان در شهرستان و گفتم بهشون كه در سفر به تهران با خودشون بيارن برام. نمي تونم به اين موضوع فكر نكنم كه اون آدمهاي عصر آهن يا سنگ يا هر چيز ديگه؛ از ديدن اين چيزا دور و اطرافشون ذوق مي كردن يا اينكه براشون اهميتي نداشته اصلا! شايدم كسي اونجا نبوده و اون قله همش در حال فوران و پرخاش بوده كلا! كاش براي يك ساعتم شده مي تونستم توي زمان سفر كنم و برم تو اون حال و هوا...