نعره های پی در پی ِ بیماری که گویا طاقتش از تحمل ِ درد کاستی گرفته؛ چرت ِ چرک آلودم را پاره کرد و رشته نازک خوابم را از هم گسست! اکنون آن مردم آزار گویی مرده است و من اما با چشمانی باز به مسافران به صف ایستاده آن دنیایی نگاه میکنم...