يك سال پيش با مرد دنيا ديده اي مشورت مي كردم در مورد ادامه زندگي و نحوه سرمايه گذاري و گذران روز و ماه پيش رو. او هم گفت كه بهترين كار همين بودن در كوه و طبيعت است و گمان اينكه بتواني آرامش اينجا را در دهات و روستايي دور افتاده حتي پيدا كني از محالات است! من البته با شك و ترديد در حرفهاي او نگريستم و كار خود را كردم اما با گذشت ِ زمان ديدم كه حق با او بوده و اكنون تنها زمانهايي را غرق در شادي و سادگي ام كه در كنار درخت و چشمه اي نشسته و فارغ از بيش و كم ِ زندگي ام...