اینکه تو پیاده رو خیابان ولیعصر راه بری و به چرت بودن زندگی فکر کنی تقریبا" عجیبه؛ نه! سوای تمام داشته ها و دل بستگی هامون؛ تک تک آدمها رو که می بینم در حال رفت و آمدن؛ با همین سرعت و با همین بی اهمیتی از این دنیا میگذرند میرن؛ کجا و چراش بمونه برای اونایی که دوست دارن هر چیزی رو توجیه کنن و داستان و فلسفه براش بسازن! ولی برای من که عادت دارم لخت ببینم هر اتفاقی تو دنیای اطرافم رو. چیزی جز پوچی و بیهودگی به ذهنم نمیاد از این آمدن و رفتن ها...