حس میکنم این روزها رنسانس فکری در ایران با پانصد سال تاخیر آغاز شده و هر روز بیش از پیش گسترده تر می شود! مردم دیگر درک کرده اند که دین چیزی مثل لباس زیرشان است؛ هر جور و هر مدل که دوست دارند می توانند بپوشند و کسی هم جز خودشان از کم و کیفش مطلع نخواهد شد مگر به وقت ِ مقتضی که با یکی که دلخواهشان است همنشین شده اند و او را می توانند در خاطره خوش ِ لحظه ِ دیدار شرکت دهند! وگرنه اصرار بر اینکه هرچه من دارم پاک و مقدس است و آنچه تو داری چرک آلوده و ناپاک؛ تاکید بر نادانی مضاعف است و بس...