چهارسالی میشود که ساکن اینجایم؛ جایی در بلندیهای الوند! کوچه ای که تهش بن بست می شود و بعد از اتمام ِ ساعت ِ کاری شرکتهایی که این منطقه را تحت سیطره دارند بی نهایت خلوت و خواستنی است! من در ساختمانی خانه دارم که هر طبقه اش؛ مامن ِ دو خانواده است؛ همسایه روبروی ام؛ پیرمرد و پیرزنی بودند که هیچگاه در این مدتی که ساکن اینجا بودند نتوانستم نقطه مشترکی برای ارتباط پیدا کنم! دیروز که داشتند اسباب و اثاثشان را بار کامیون می کردند که بروند؛ در را زدند و عذرخواهی کردند بابت ِ آزار و اذیت ِ احتمالی و یا اگر سروصدایی کردند و از این قبیل کلیشه هایی که همه می دانیم! پاسخ ِ من هم به اندازه سوالشان کلیشه ای بود و بس! تعجب میکنم از این فرهنگ ِ رایج در ما مردم که چگونه می شود اگر آزار و اذیتی در طول یکسال کردیم را با یک عذر خواهی در یک دقیقه؛ بشوریم و از میان برداریم! یا اگر طرف مقابل؛ بگوید نخیر اذیتمان کردید و نمی بخشم! چاره چیست و چه می شود کرد!