کاش میشد یه راهی پیدا بشه که باغهای زیبای تهران در جاهایی مثل ازگل تبدیل به خونه و آپارتمان نشن! البته با دعا و درخواست می دونم این اتفاق رخ نخواهد داد تنها راهش اینه که بهای زمین و خونه اینقد بیاد پایین که درخت از آجر و سیمان گرونتر بشه که اونم محال به نظر میاد! اینکه آدم گذرش میفته یه جاهایی از این شهر که هنوز دیوارهای گلی کوتاه قد بهشت سرسبزی را پشتشان از هجوم برج و باروهای مدرن در امان نگه داشته اند، حس بی نهایت خوشایندیه که نمی دونم تا به کی بتونه دوام بیاره...