جمعه هفدهم اسفند که قله کلکچال رو صعود کردم و به عمد اینجا هم تاریخ میزنم تا بعدا که سر زدم یادآوری بشه برام! وقتی ساعت سه ونیم بعدظهر با اون مسیر اشتباهی و برف کوبی سنگین دوباره روی قله بودم! به حدی تحت فشار بودم که با خودم گفتم من تعطیلی عیدم رو کوه نمیام دیگه! اما همین الان که دو روز از اون ماجرا گذشته، ظرف شوق و اشتیاقم در حال لبریز شدنه برای بودن در آن مکان جادویی! حتی مربی هم میگه کوهنوردی زحمتهای باشگاهو هیچ میکنه ولی من نمی تونم در برابر این کشش مقاومت کنم و مطمنم تا توان راه رفتن دارم اینکارو ادامه خواهم داد...من با اون فضا و بودن در او گویی چنان خو گرفته ام که توان رها کردنش را هم ندارم...عشق من به کوه از علاقه مجنون به لیلی به گمانم فراتر رود روزی...