قله سپید پوش دماوند را تماشا می کنم از اینجا که هستم! او در دور دستها چنان استوار و بلند قامت ایستاده است که از میان جمعیت به راحتی پیداست! خاطره بودن در کنارش به آنی در ذهنم حلول می کند و دامن سرسبزش یاد روزهای گذشته را رنگین می سازد! جهان چگونه بود اگر کوهها نبودند! زندگی تاریک بود اگر مهربانی نبود و من اکنون و در این لحظه از روز که آفتاب در کار چشم فروبستن از دنیای دیدنی ماست، با ابرهای تن سپید و انبوهی که بی هیچ حرکتی آن بالا سرجایشان مانده اند مات و مبهوت! تماشا می کنم بلند بالاترین آفریده خدا در سرزمینم را و چه پر غرور می شوم از اینکه چشم در چشم تو روزگاری را فرصت زیستن در این بهشتی ترین نقطه از زمین یافته ام...پاینده باشی ایرانم...