مي ترسم ارديبهشت تمام شود و من دستم به نوشتن نرود! از اين رو اتفاقات ديروز را بهانه اين كار مي كنم تا روزه سكوتم را بشكنم! جمعه از كوه عظيميه كرج براي اولين بار در عمرم بالا رفتم! كوهي به غايت خشك و لم يزرع بود اما پس از حدود يك ساعت صعود از محل پاركينگ و ابتداي راه، دشت هموار و بزرگي آن بالا خودنمايي مي كرد كه از سمت شرق به دره هاي عميق جاده چالوس و از شرق به هشتگرد مي رسيد. در مسير فرودمان از سمت ديگر به جايي كه چند درخت چنار و چشمه آبي وجود داشت براي صبحانه اتراق كرديم و برخلاف عادت هميشه ام كه تمام روزم را در طبيعت و كنار رود و چشمه سپري مي كنم به ناچار و براي همراهي با آن سه نفر همراهم مجبور به برگشت شدم! تهران طبيعتي بسيار زيباتر دارد و از اين بابت خوشحالم...