اگر انتخاب با من بود، زیستن با این دردها و بسیاری دیگر را که تاکنون تجربه کرده و هربار آرزوی مرگ کرده ام نمی پذیرفتم! من نه به عدالت خدا ایمان دارم نه به مهربانی اش! در بهترین حالت فقط سازنده خوبی بوده با اینهمه کاستی و اشتباهی که در آفرینش می توان یافت! همراه با این سختی ها گویی انبوهی از غم و افسردگی هم هجوم آورده و در حال شکستنم هستند! گاهی گمان می کنم مرگ آهسته آهسته و با همین بدبختی های کوچک راهش را به سمت ما باز می کند نه به یکباره و آنی...