گاهی که به جای لوستر وسط هال، فقط لامپ دم در رو روشن میکنم خیلی افسرده و بی پناه میشم! نمی دونم چرا اینقد حس خوشحالی و رضایت از زندگی ام به نور گره خورده! نمیخام اینطور نتیجه بگیرم که آدم روحانی و نورانی هستم نه اتفاقا این دو هیچ ربطی به هم ندارن! ولی کلا از آسمون گرفته اگه برای چند روز پی در پی طول بکشه بیزارم و از نور کم خانه هم همینطور! نمیدونم اگر برق نبود و با فانوس و گردسوز قراربود سرکنم چند نفر لازم بود اطرافمو بگیرن و مدام ناز و نوازشم کنن تا تاریکی و افسردگی بر من و روحم غلبه نکنه!