وقتی سراغ آرشیو می روم لبخند به لبم می نشیند از خواندن نوشته هایم! فقط بعضی ماهها رو بدون هیچ ردی ازش رد شده و رفته ام و نمی دانم چگونه هیچ مطلبی ننوشته ام من که اینگونه پر گو و نویسم! تمام سعی ام را میکنم تا اینجا بدون تزیینات و زیباسازی در مورد خودم و آنچه در اطرافم می بینم بنویسم البته پنهان نمی کنم که گاهی و در برخی پستها برای خوش آمد برخی یا جذبشان به سمت خودم مطالبی نوشته ام که اکنون و بعد از گذشت زمانش اینگونه می شود تصور کرد که نویسنده چقدر خود شیفته و مغرور است! باید گفت که نه اینگونه نیست فقط در آن مقطع شاید مخاطبم کسی بوده که اینجور چیزها برایش جالب بوده یا باعث میشده که به من تمایلی برای برقراری ارتباط پیدا کند همین و من امروز که آن اتفاقات گذشته و رفته است پستهایم را حذف نمیکنم تا گوشه های تاریک شخصیتم را سانسور کنم...