در سراشیبی چمن پارکی در عباس آباد نشسته ام که راه نگاهم به سمت جنوب را کاجها و درختان دیگر کاملا گرفته اند و کمی بالاتر آب پاش ها در خنکای عصرگاهی تن گیاهان و علفهای سبز را از گردوخاک پاک می کنند و من منتظرم به من که رسیدند از جایم بلند شده محل دیگری را برای نشستن پیدا کنم! آسمان تهران بی حضور ابرها اما آبی نیست! غبار در سمت شرق از خودنمایی دماوند زیبا جلوگیری می کند و من درست نمی دانم هنوز آن جامه سفید رنگ را بر تن دارد یا نه!