مدام چای میخورم و اعداد را توی ماشین حساب می ریزم. گاهی وجود یک صفر حتی به اشتباه کافی است تا تحول عظیمی ایجاد کند هر چند که ما عادت داریم او را به هیچ انگاریم! حضور ما کنار هم اما هیچ ارزش افزوده ای ندارد. فقط رنجمان را ضربدر هزار می کند و از خوشی هامان فاکتور می گیرد! انسان چه موجود غریبی است! این وقت روز که می شود شیرینی در بدنم کاهش می یابد و چند تکه نان کوچک برش خورده را از داخل بسته پلاستیکی در می آورم و رویشان عسل ریخته میل میکنم در حالی که لیوانم از دم نوش زنجبیل و چای پر شده و کنار پد موس منتظر است تا دسته اش را در دست گرفته به دهانم نزدیک کنم...