"تو ماهی و من ماهی این برکه کاشی...اندوه بزرگی است چه باشی چه نباشی..." من این آهنگ حجت اشرف زاده رو خیلی دوست دارم و باهاش اشک میریزم هر وقت می شنوم! شرح عشقیه که هرگز وصلی براش متصور نیست کاری نمیشه کرد به جور دردیه که فقط باهاش باید بسازی. اگه جهان همونی میشد که آدم میخاست و دوست داشت چقدر خوب بود.