کاش ساقه علفی بودم؛

مانده در خاک منتظر!

کاش تن نیمه جان درختی بودم؛

مردد مانده در جایی میان دو دنیا؛

که با آمدن قدمت؛ زندگی آغاز کنم!

من که همیشه ِ خدا دیر رسیده ام؛

نمی دانم از چه روی در این راه ِ بی عبور

کنون از تو سبقت گرفته منم...!