تو تا اینجای راه که آمده ای از فراز و نشیب های زندگی از درد و رنج روح و تنت را آکنده کرده ای. اکنون بدنبال همراه یا همسفر نیستی بلکه در جستجوی کسی هستی که تک تک این رنج و عذابهایی که تو را شکسته و خرد کرده اند به او هم بفهمانی و بچشانی تا از این تلخکامی به تنهایی نصیب نبرده باشی. تو در هر نوشته متن کتاب موزیک فقط آن کلمه ای را که بیشترین بار منفی دارد برمیگزینی و بقیه را اصلا نمی بینی و این کار را نه عمدا میکنی بلکه اینگونه تربیت یافته است ذهن و مغز و تمام هستی ات...پس هیچ آدم تنهایی به صرف تنها بودن خودش را از چاله به چاه نخواهد انداخت و با کوه مشکلات همراه نخواهد شد. کاش ما یاد بگیریم بجای گرته برداری از نوشته ها و نویسنده های سرشناس، در کار و عادات روزمره خودمان کمی دقیق شویم و راه بهتری را برای زیستن انتخاب کنیم...