با اینکه حس و حالش رو ندارم کمتر از نیم ساعت زمان برایم باقی مانده است تا خودم رو برای رفتن به باشگاه راضی کنم. به ویژه که کم خوابی دیشب را هم یدک می کشد جسمم. کاش یه خوشحالی بی خبر از راه برسه و باعث بشه از جایی که نشسته ام به آنی برخاسته راهی تمرین شوم. وسط تابستان نهار فسنجان خوردن هم در این حال من بی تاثیر نیست البته. تنها کاری که کردم برنج را تا به انتها نخوردم تا زیادی احساس سنگینی نکنم.