چرا بعضي آدمها حرف زدن ِ عاديشون شبيه ِ شعره انگار! خيلي دوست دارم بدونم كه كلا از اول ِ آفرينششون اينجوري بودن يا بعدن و به انتخاب خودشون ايني شدن كه الان هستن! آدم دوست داره حرفايي كه خودش تو دلش مونده رو بذار تو دهن اونا از اونجا بهشون گوش كنه! چه آهنگ خوشگلي پيدا ميكرد زندگي اگه همه آدمهاي دور و برمون از اينجور آدما بودن! مي دونم شدني نيست! ولي خيلي خوبه كه خدا همچين نعمتايي رو به برخي از آفريده هاش داده به اون يكي ها شايد نداده يا سهم اونارو گرفته داده به همينا كه خيلي خوشگل حرف مي زنن! راستش درست و غلط اين فرضيه آخري رو اصلا نمي دونم! تو مغز خدا هم كه تا حالا حضور نداشتم ببينم طرز فكرش چيه و چيكار ميكنه! بهرحال اگه آموختنيه خيلي دوست دارم منم مثل همونايي كه حرفشونو زدم بشم و اگرم نيست خب شايد كاري جز تسليم نميشه كرد در برابر چيزي كه نداريم و به ما داده نشده اصلن!