لب تو شیرین تر از شکر است!

شکر نیست؛ قند و عسل است!

پیش لبهات؛ قند و شکر بی اثر است!

خود غلط بود؛

که گفتند عسل شیرین است!

تا که لبهای تو این چنین شیرین است!

شیرین لب تو؛ نوشین لب تو!

شکر کجا چنین نوشین است!

عشق است سبب؛ 

شهد لبهای تو را؛

می دانم...!

من هم از چشم تو این راز همه می خوانم!

چه کنم چگونه کم خورم من لب تو!

من که چند روزی بر سر سفره تو مهمانم...!

آخ چه شیرین شده از لب تو لبهایم!

من نیستم دگر از مردم شهر؛

شده ام عاشق عشق تو و من رسوایم...!