چه می دانستم که چنین مبتلا می شوم؛

به دام عشق!

از کجا خبر داشتم؛

که چیست پنهان؛

به جادوی مُدام عشق!

ندیده بودم چنین رنگین که هست بوستان عشق!

هم نشنیده بودم؛

سخنان ِ شیرین از دهان عشق!

من دوخته ام هر دو چشم خویش؛

هرچه بگوید کلام ِ عشق!

خوش تر نبود و نیست در همه عالم؛

به جز آن دلبر شیرین که بگوید:

"سلام ِ عشق"