پرچم سیاه بر در خانه؛

آویخته ام!

به نشان اینکه؛

مردمان شهر بدانند؛

من عزیزی از دست داده ام!

و فوج فوج آمدند و رفتند؛

تسلیت گویان؛

از آن مردمان؛

و من غمم هیچ نکاست!

شعله های غمت؛

سر بر شانه ِ باد گذاشت و

 بیشتر از پیش؛

بر لهیب اش افزوده گشت...!