من به آسمان تعلق دارم!

نسبم شاید به ابری برسد؛

پر از باران!

هر چند که زاده ِ تابستانم؛

فصل خوشه های پربار!

ساقه های آویخته از بام آفتاب ِ 

گندم های گیسو به دست باد سپرده!

تاک و انگورهای آبدار...

شاید از مستی ِ 

مشتی شراب؛

عمری را در سرمستی به سرآورده ام!

تا به امروز؛

که با نگاه خوب تو در آمیزم...!