با دل پر گریه؛

می کنم صدایت؛

ای روزنه ِ عشق؛

پنجره ِ گشوده؛

به روی ِ بی نهایت؛

جانم به فدایت!

به فدای آن صدایت!

هم مرثیه می سُرایم از برایت!

عشق است؛

آن کودک ِ مانده دلتنگ؛

برایت!

آغوش تو را می خواهد و؛

آن گرمی ِ خنده هایت!

ای روشنی ِ پس از شبان روسیاهم!

دستان تو را؛

دوست می دارمش تا روز ِ بی نهایت...!