روباه!
ضربان ِ دلم؛
تندتر از همیشه می زند!
چُنان روبهکی؛
که دزدانه به دل ِ بیشه می زند!
مرغ دلت نیست؛
دل داده؛ در هوای ِ عشق!
چشم کینه جوی ِ تو؛
تیغ به عمر ِ من؛ از ریشه می زند!
به فرهاد بگو:
کسی در این دیار نیست؛
نشسته در انتطار؛ نگاه ِ عشق را!
بگو به فرهاد که بیهوده تیشه می زند!
+ نوشته شده در چهارشنبه یازدهم اسفند ۱۴۰۰ ساعت 12:40 توسط آقای ar.ja
|