هزار راه نرفته بود راه عشق تو!

گُلی بود؛ که هنوز نشکفته بود؛

هیچ کجای این جهان؛ گل خوش بوی تو!

نه موج بود؛ نه گندمزار؛ شبیه موج گیسوی تو!

شبیه تر به ماه؛ از هرچه هست در جهان من!

آن چشم و لب و بینی و ابروی تو!